Niepełnosprawni z wyboru

Już coraz trudniej spotkać takich ludzi. Zwykłych, prostych ludzi. Prostych w relacjach. Prostych w byciu. Takich, którzy nie boją się wyglądać inaczej, którzy potrafią głośno powiedzieć, co myślą, a nie ślepo podążają za tłumem.
Mówimy, że czasy się zmieniły. Jednak to nie czasy. To my sami zmieniliśmy sposób patrzenia na świat. Jesteśmy nowocześni. Kupujemy piękne mieszkania, wozimy się drogimi samochodami, a do szafy wkładamy tylko modne ubrania. I po co nam to wszystko? Żyjemy na pokaz, uśmiechamy się na pokaz, kochamy również na pokaz. W tej pogoni (właściwie nie wiadomo, za czym) tracimy i rozum, i serce.

Według Słownika języka polskiego osoba niepełnosprawna to taka, która nie osiągnęła pełnej sprawności fizycznej lub psychicznej. W dzisiejszych czasach można by śmiało stwierdzić, że ludzie z niepełnosprawnością są „sprawniejsi” od tych uznawanych za zdrowych. Dlaczego? Paradoks polega na tym, że kiedy posiadamy mniej, doceniamy znacznie więcej. A kiedy mamy wszystko, to nasze pragnienia rosną. I czy to nie czyni z nas niepełnosprawnych? To, że patrzymy, ale nie widzimy. To, że słuchamy, ale nie słyszymy. Posiadamy cudowne życie, którego w ogóle nie doceniamy. Nie przykładamy uwagi do tego, co rzeczywiście jest ważne.

Już coraz trudniej spotkać takich ludzi. Ludzi prawdziwych i dobrych. Takich, którzy pamiętają o tym, co to znaczy być człowiekiem naprawdę, a nie tylko „na niby”. Takich, którzy tego, kim jesteś, nie oceniają na podstawie ilości lajków pod zdjęciami na portalach społecznościowych ani liczby zer na koncie.

To, co widać na zewnątrz, to, co widzą nasze oczy, jest niczym w porównaniu do tego, co widzi nasze serce. Może kiedyś zrozumiemy, że zdjęcia się niszczą, uroda przemija, ale to, jacy jesteśmy, zostaje z nami na zawsze.

Autor: Ania Wójcik

Studentka dziennikarstwa na Uniwersytecie Rzeszowskim. Moją pasją jest fotografia, dlatego aparat jest nieodłącznym elementem każdej mojej podróży. Lubię poznawać nowe miejsca oraz ludzi. Staram się czerpać z życia, tyle ile się da, aby później mieć co wspominać 😉

Dodaj komentarz