Wieczorek Literacki „Słowo wieczorową porą” na UR

28 maja 2026 roku w Auli Królowej Jadwigi w budynku A1 Uniwersytetu Rzeszowskiego odbył się Wieczorek Literacki „Słowo wieczorową porą”, zorganizowany przez Koło Twórczości Literackiej UR TekstURa działające przy Instytucie Polonistyki i Dziennikarstwa. Wydarzenie zgromadziło miłośników literatury, poezji i muzyki, którzy mieli okazję wysłuchać autorskiej twórczości studentów.

Poetyckie otwarcie i muzyczny akcent

Wieczór literacki rozpoczęła Sylwia Sanecka, wprowadzając uczestników w refleksyjny i nastrojowy klimat wydarzenia. Następnie Kornelia Myszak zaprezentowała autorski wiersz, który spotkał się z dużym zainteresowaniem publiczności. Pozostając w duchowej tematyce, na scenie ponownie pojawiła się Sylwia Sanecka, która przedstawiła kolejny własny utwór poetycki. Następną uczestniczką była Kinga Skowron, która zaprezentowała wiersz „Feniksy w pąsach”. Pierwszy segment zakończył muzyczny akcent — Sylwia Sanecka wykonała piosenkę „Miłość rośnie wokół nas”, tworząc ciepłą i nostalgicznie atmosferę.

Refleksje nad naturą człowieka i poszukiwaniem tożsamości

Druga część wieczorku literackiego poświęcona została twórczości dotyczącej natury człowieka i poszukiwania własnej tożsamości. Martyna Węgrzyn przedstawiła swoje autorskie dzieło, skłaniające do refleksji nad ludzką codziennością i emocjami. Następnie Kamila Nalepa zaprezentowała opowiadanie pt. „Rodzinna tajemnica”, w którym poruszyła temat relacji rodzinnych i ukrywanych sekretów. Z kolei Julia Siedlik wystąpiła z wierszem pt. „Życie”, podejmującym temat przemijania i wartości codziennych doświadczeń. Następnie o poszukiwaniu własnego „ja” opowiedział Adam Lasik w swoim opowiadaniu pt. „Polowanie na”. W tej części ponownie wystąpiła także Kamila Nalepa, prezentując opowiadanie „Kobieta z lasu”, które wprowadziło słuchaczy w tajemniczy i nieco mroczny klimat.

Te opowiadania mają dla mnie szczególne znaczenie. Każde z nich jest czymś więcej niż tylko zbiorem słów – kryją się w nich emocje, przemyślenia, marzenia i historie, które zasługiwały na to, by zostać opowiedziane. Tworząc je, poświęciłam wiele uwagi każdemu szczegółowi, starając się nadać bohaterom autentyczność, a wydarzeniom odpowiednią głębię i sens. Dzisiejsza prezentacja była dla mnie wyjątkowym momentem, ponieważ mogłam podzielić się tymi historiami z innymi. To zawsze niezwykłe uczucie, gdy coś, co przez długi czas istnieje jedynie w wyobraźni, może zostać przedstawione odbiorcom i zacząć żyć własnym życiem w ich myślach oraz emocjach. Każde z tych opowiadań jest na swój sposób bliskie mojemu sercu. Przypominają mi o sile wyobraźni, o znaczeniu opowiadania historii i o tym, jak literatura potrafi łączyć ludzi poprzez wspólne przeżycia. Dlatego właśnie ich dzisiejsza prezentacja miała dla mnie szczególne znaczenie i pozostanie dla mnie bardzo miłym wspomnieniem. Spośród wszystkich zaprezentowanych dziś utworów najbliższe jest mi opowiadanie „Tajemnica rodziny”. Jest ukazana historia Michała, który razem z Leną przeprowadził się do domu odziedziczonego po babci. Początkowo była to zwykła przeprowadzka, jednak wszystko zmieniło się, gdy bohater znalazł stare listy, ukrywające rodzinną tajemnicę. Dzięki nim dowiedział się, że człowiek, którego przez całe życie uważał za swojego ojca, nie jest jego biologicznym ojcem. Ten utwór szczególnie mnie poruszył, ponieważ pokazuje, jak jedno odkrycie może całkowicie zmienić sposób patrzenia na własne życie i rodzinę. Wyobrażam sobie, jak trudno musiało być Michałowi zmierzyć się z taką wiadomością. Musiał na nowo zastanowić się nad swoją przeszłością i nad tym, kim naprawdę jest. Jest ukazane stopniowe odkrywanie prawdy za pomocą listów, ponieważ budowało to napięcie i sprawiało, że chciałam poznać dalszy ciąg wydarzeń. Uważam, że ten utwór skłania do refleksji nad znaczeniem rodziny, zaufania i prawdy. Nie warto budować rodziny na kłamstwie. Pokazuje, że tajemnice ukrywane przez wiele lat prędzej czy później wychodzą na jaw i mogą mieć ogromny wpływ na życie innych osób. Historia Michała wzbudziła we mnie wiele emocji – od ciekawości po współczucie dla bohatera. Dlatego właśnie ten utwór najbardziej zapadł mi w pamięć i jest mi najbliższy. 

— Kamila Nalepa

Najbardziej osobiste utwory i emocjonalne zakończenie

Trzecia część wieczoru obejmowała najbardziej osobiste i intymne utwory członków Koła Naukowego Tekstura. Jako pierwsza wystąpiła Ruth En Xaris, prezentując swoją twórczość publiczności zgromadzonej w auli. Następnie Katarzyna Pasierb przedstawiła dzieło „Do i o Kasprowicza”, które nawiązuje do twórczości Jana Kasprowicza oraz literackiej refleksji nad jego dorobkiem. Kolejnym punktem programu było odczytanie wiersza Antoniego Kraszkiewicza. Zwieńczeniem wydarzenia stało się wykonanie utworu „Wilcza zamieć”, znanego z gry „Wiedźmin 3”, które nadało finałowi wydarzenia wyjątkowy, emocjonalny charakter.

Oczywiście ten występ był dla nas występujących wspaniałym doświadczeniem, ale bez publiczności w ogóle takie wydarzenia nie mają głębszego sensu. Może to trochę idealistyczne podejście, ale przyświeca mi w ogóle we wszystkim, co piszę, takie pragnienie, żeby ludzie, czytając, to mogli odnaleźć w tym trochę siebie. Jednocześnie bardzo cenię mikrodoznania, dlatego jeżeli ktokolwiek po wysłuchaniu mojego wiersza poczuł jakąkolwiek emocję — choćby w najmniejszej skali — to myślę, że to jest właśnie to, co chciałabym, żeby zostało zapamiętane. Nazywam to czasem „poruszeniem serca”. Uważam, że to najcenniejsze, co może twórca zaserwować odbiorcy.

— Sylwia Sanecka

Podsumowanie: święto młodej twórczości literackiej

Wieczór Literacki „Słowo wieczorową porą” był okazją do zaprezentowania talentów literackich i muzycznych studentów oraz stworzył przestrzeń do dzielenia się emocjami, refleksjami i pasją do sztuki słowa. Z drugiej strony spotkanie udowodniło, że młoda twórczość akademicka wciąż inspiruje oraz potrafi poruszać odbiorców.