
„Betlejem polskie”, czyli „jasełka 2.0”
Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie piątego dnia 64. Spotkań Teatralnych i 05. Festiwalu Arcydzieł zagościł na swych deskach Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie. „Betlejem polskie”, według scenariusza Lucjana Rydla, już w październiku wprowadził bożonarodzeniowy nastrój. Nie są to jednak tylko jasełka, a spektakl muzyczny o Bożym Narodzeniu. Przyjrzyjmy mu się bliżej!
Scenę wypełnił biały, duszący dym, powoli odkrywając równie białą scenografię, jakby pokrytą śniegiem. Spektakl otwiera scena pasterzy, do których przybywają aniołowie, dokładnie tak samo jak w biblijnej historii, z nowiną na ustach w formie kolędy – Bóg się rodzi. Bohaterowie – pastuszkowie – opiekują się kartonowymi owcami, o dosłownie „błyszczących” lampami LED oczach.

Spektakl w głównej mierze jest utrzymany w komediowym tonie, choć znajdą się tutaj także wątki dramatyczne. Pojawia się Marilyn Monroe, śpiewająca Herodowi w melodii Happy birthday pieśń o samym władcy. Rozkazuje on wprowadzenie zaborów, a następnie nakazuje rzeź niewiniątek. Symbolizuje ją upadek z zapadni z góry pluszaków, które przywodzą na myśl mnóstwo malutkich ciał. Ta dramatyczna scena diametralnie zmienia swój wydźwięk, kiedy wkracza postać Diabła – skąpo ubranego showmana, który strąca maskotki miotłą w stronę publiczności. Sytuacja ta miała wzbudzić śmiech wśród publiczności, a moim zdaniem nie powinna. Kolejnymi komicznymi postaciami są pastuszkowie oraz Żyd. Sceny z pasterzami niewiedzącymi, co się dzieje, rozmawiającymi do siebie gwarą i pieszczotliwie odnoszącymi się do swoich „owiecek” stanowią lekkie i przyjemne wejście w spektakl, który przepełnia potem muzyka, ale i też ciekawa choreografia. Żyd również ma swój muzyczny akcent, który w genialny i przezabawny sposób wyśpiewuje „aj, aj, aj, aj!”.
Uwagę zwraca znaczna ilość przeróżnych kolęd, którym towarzyszą scenki dramatyczne, a także komediowe, dynamiczne i statyczne. Kolędy śpiewane przez aktorów wpadają w ucho, a przede wszystkim przypominają o nadchodzącym czasie Świąt Bożego Narodzenia. Kiedy spojrzy się także na oprawę wizualną, zyskują one zupełnie nowy wymiar. Współczesne i tradycyjne kostiumy przeplatają się ze sobą, tworząc ciągłość między problemami dnia codziennego, dawną tradycją, a także tym jednym wydarzeniem, które zmieniło całą ludzkość.
Zakończenie spektaklu stanowią bożonarodzeniowe życzenia skierowane do Polaków, kobiet, a także do narodów dotkniętych wojną. Przybliżają one współczesne problemy, tak niezwykle istotne dla Polaków. Spektakl oceniam pozytywnie. Ma on w sobie świąteczne ciepło, którego poszukujemy nie tylko w budynku teatru, ale i we własnych sercach.
Zobacz również

Sięgnąć gwiazd – Jessica Watkins, pierwsza czarnoskóra kobieta w załodze Międzynarodowej Stacji Kosmicznej
21 listopada 2021
Oskarżyciel posiłkowy
15 grudnia 2020





