Spójrz na mnie – prośby wierszem zapisane

Spójrz na mnie

Spójrz na mnie
Nie puszczaj
Nie odchodź

Spójrz na mnie
Nie zostawiaj
Nie odchodź

Czemu znikasz?
Czemu w pamięci mej się rozpływasz?
Zostań
Nie idź
Nie znikaj

Spójrz na mnie
Gdzie idziesz?
Jesteś tylko cieniem
Znikniesz, gdy odwrócę się
Jednak zostań
Nie wiem, czy tego chcę

Nie wiem czy chcę abyś zniknął
Boję się, że gdy odejdziesz
Zostanie pustka w moim sercu
Pustka nie do zapełnienia
Historia nie do zapomnienia…

—

Teatr

Weź mnie do teatru
Ludzkich wspomnień
Pięknych natchnień
Cudownych scen

Weź mnie do teatru
Gdzie nikt nie spojrzy na nas z pogardą
Gdy w ciemności znikniemy
I nikomu się nie ukażemy
Będziemy wtedy oglądać innych na scenie
Będzie słychać ich śmiech albo westchnienie…

Weź mnie do teatru
Gdzie ludzki wzrok nie sięga
A każdy scenariusz jest jak otwarta księga
Którą piszemy wspólnie z aktorami
Oni odgrywają role, przy widowni, z nami.

Weź mnie w to miejsce z bajek mi znane
Przy pięknie kurtyny odsłanianej
Przy scenografii tak cudnie przygotowanej
Zapomnimy o problemach, które mamy na co dzień.

Weź mnie do teatru
W końcu każdy z nas jest aktorem
A miejsce każde przez nas wybrane
W sztuce zwanej Życie ważnym jest przystankiem

Weź mnie do teatru
Tylko o to proszę…